Au Revoir.

Nakilala ko sya sa isang sobrang sikat na networking site.
We had coffee, movie, and dinner.
Confessed feelings, promised to stick around and everything.
Lahat naging okay.
Palagi kami sabay umuuwi, palagi kami nagkikita.
Kumakain, nanunuod ng sine.
Nagtatawanan, nag-aasaran, nagkukulitan.
Sinasamahan ko siya tumingin ng damit at ganun din ako sa kanya.
Palagi akong inspired sa office!
Lahat ng achievements ko alam ko eh dahil sa kanya.
Sobrang sweet nya sakin.
Ang sarap pala ng feeling ng ganun no?
Kahit nga nung valentines siya yung kasama ko nun.
Para akong nasa langit nun kasi ang tagal ko hindi naranasan magkaron ng valentines date.
Sa mga ganung pangyayari, hindi ko namamalayang nahuhulog na pala ako sa kanya, pero naging cool lang ako tungkol dun..

Hanggang sa isang araw, hindi ko napigilang magtanong kung kumusta na ba kame.
Ok naman daw kame, magkaibigan, na kelangan pa namin ng konti pang panahon.
Sobrang nagets ko yun pero syempre sayang akala ko time ko na magconfess nun.
Madaming beses nangyari yung ganun na paulit ulit ako sa pagtanong pero parehas na sagot din yung natatanggap ko
kaya parang nag-burst out na ko. Hindi ko na kasi mapigilan.
Minsan kasi pag nagtatampo ako sa kanya, parang wala lang sa kanya.

Nasabihan ko pa siya ng insensitive.

Nag-usap kami sa text.
Mas OK daw na maging magkaibigan nalang kami, para walang expectations, walang attachments.
Hindi pa daw sya ready. Hindi pa nya priority.
Syempre hindi cool sakin yun! Sa isip ko,pucha! after lahat ng efforts at ininvest kong emotions.
Kaya sinabi kong magkita kami after work para makapag-usap.

Ambilis diba? Naging komplikado kaagad yung mga bagay.
Oo kasalanan ko masyado kasi akong nagmamadali at nag-eexpect sa bagay na hindi pa nya kayang ibigay.
So yun na nga nagkita kami uli, pero nakakapagtaka dahil wala akong nasabi masyado kundi sorry.
Mukhang OK lang naman sa kanya at hindi naman daw sya galit.
Sa point na yun, hindi ko na maramdaman yung dating spark at dating pagtitinginan namin.
Parang natapon lang lahat. Ganun yung feeling. Dahil sa isang pagkakamali, di na namin makuha uli maging masaya.

Ilang araw din kami hindi nag-usap pagkatapos nun.
Pero isang araw naisip kong ipursue sya uli, na umaasa padin ako na magiging OK kami uli.
Araw-araw ko sya tinitext, pero sobrang tipid ng reply nya. Kung di ako magtetext, di sya magtetext.
Nagbago na nga talaga lahat.

Pero di ako sumuko.
Niyaya ko pa nga siya lumabas sa birthday ko eh.
Pero sabi niya titignan daw niya.

Titignan daw niya.

Umasa naman ako.. kasi nagbigay sya ng dahilan para umasa ako.

Ang daming romantic thoughts yung biglang pumasok sa isip ko.
Gusto ko sya sunduin sa may office nya para sabay uli umuwi.
Gusto ko syang alukin uli ng date.
Gusto ko syang pasayahin uli.
Nahuli ko na namang ngumingiti yung sarili ko.

Ilang araw pa, nagtext text uli ako sa kanya, kinukumusta.. pero wala na 'kong reply na natatanggap.
Parang nagbigay na rin sya ng signal nun na tumigil na ko.
Hindi ko na sya uli kinulit after nun.

Kinagabihan, nagdasal ako at umiyak.
Nagsorry ako kay God kasi ang trying hard ko. Na pinipilit ko mabuo yung bagay na sira na.
Hindi ko naman din kasi mapigilan kasi tao lang din naman ako.

Naalala ko tuloy yung kanta ni Tamia. Yung Almost.
Sapul na sapul eh.

Minsan naaalala ko siya.
Madalas namimiss ko siya.
Akala ko siya na, kasi ang tagal ko talagang naghintay.
Pero kelangan ko nang tumigil.
Kelangan ko na tumigil.
Tao lang ako, napapagod din.
Pagod na kong habulin sya.
Siguro tama na yun. Lahat naman ginawa ko na eh.

Madami akong natutunan sa pangyayaring yun sa buhay ko.
Na lahat ng bagay may nakalaang oras.
Na hindi sa lahat ng oras eh maaasahan mo yung puso mo.
Na kelangan nating lumayo pag di na tayo kailangan.

Siguro ganun nga. Nanghihinayang lang ako.
Pero kung nasan man sya ngayon sana masaya siya.
Yun lang naman kasi gusto ko, yung maging masaya siya kahit wala na ko sa buhay niya.

-

"I miss the times that we almost shared
I miss the love that was almost there
I miss the times that we used to kiss
At least in my dreams just let me take my time and reminisce."
~Tamia, Almost